Analisis Sorotan Literatur Berkenaan Peranan Manhaj Ijtihad dan Perbandingan Fiqh: Tinjauan Terhadap Imam Bukhari dan Imam Syafie

Artikel ini membincangkan sorotan literatur berkenaan pemikiran fiqh dan metodologi ijtihad berdasarkan empat subtema utama, iaitu peranan manhaj ijtihad, fiqh muqaran, fiqh Imam Bukhari, dan fiqh Imam Syafie. Kajian ini menggunakan pendekatan kualitatif melalui analisis dokumen dengan meneliti sumber-sumber utama dan sekunder, termasuk karya klasik fiqh, kajian kontemporari, dan artikel jurnal akademik. Pendekatan ini bertujuan untuk mengenal pasti pola pemikiran dan peranan metodologi ijtihad dalam membentuk prinsip fiqh kedua-dua tokoh. Hasil analisis menunjukkan bahawa manhaj ijtihad memainkan peranan penting dalam pembentukan prinsip-prinsip fiqh yang bersifat fleksibel dan dinamik. Fiqh muqaran pula dijadikan alat perbandingan untuk menilai kesinambungan dan perbezaan antara pemikiran fiqh Imam Bukhari dan Imam Syafie. Selain itu, kajian turut mengetengahkan pendekatan Imam Bukhari yang lebih menumpukan kepada deduksi hukum berdasarkan hadis, manakala Imam Syafie lebih cenderung kepada integrasi antara al-Quran, sunnah, dan qiyas. Kajian ini menyimpulkan bahawa kerangka fiqh kedua-dua tokoh ini memberikan asas penting kepada perkembangan tradisi ijtihad dan fiqh muqaran dalam konteks kontemporari. Artikel ini menyarankan agar kajian lanjut dijalankan bagi menilai relevansi metodologi ini dalam menangani cabaran fiqh semasa.